Lena opuściła Symferopol i udała się na statku na południe, do budzącego nadzieję orientalnego i bogatego Stambułu. W przeciwieństwie do wielu innych dziewczyn z byłego ZSRR jej się poszczęściło. Nie została prostytutką. Szef sklepu, w którym pracuje, nie zgwałcił jej. Nie zaszła w ciążę, którą musiałaby usuwać. Nauczyła się tureckiego. Znalazła pracę. Zakochała się. Tyle tylko, że tradycyjna kurdyjska rodzina narzeczonego nie bardzo chciała ją zaakceptować. Surowi krewni znajdowali się wprawdzie daleko, bo na drugim końcu Turcji, ale nie znaczy to wcale, że nie mieli na Faika wpływu. Powołując się na chorobę matki, zawezwali go do domu – jak się okazało, ni mniej ni więcej tylko na zaślubiny z prawdziwą kurdyjską narzeczoną, której nigdy wcześniej nie widział. Nie pomogła ucieczka „sprzed ołtarza”, gdyż ożenek i tak został sfinalizowany, zaocznie, a Faik otrzymał nawet plik fotografii upamiętniających to szczęśliwe wydarzenie. Ślub z Leną musiał odbyć się zatem tylko przed obliczem Boga (i w obecności muzułmańskiego duchownego, któremu fakt posiadania już przez pana młodego jednej żony w niczym nie przeszkadzał). Oblicze tureckiego państwa jest bowiem znacznie bardziej wymagające, nie godzi się ono na ślub cywilny z dwiema kandydatkami, gdyż od czasów świętego wodza Atatürka jest krajem świeckim i cywilizowanym i nie ulega żadnym muzułmańskim fanaberiom. W konsekwencji Lena wciąż mieszka i pracuje w Turcji nielegalnie, a co za tym idzie: nigdzie sama nie jeździ, czasem w środku nocy musi uciekać przez okno przed policją, drży na dźwięk każdego stukania do drzwi. Kiedy Asuman - legalna żona zjawiła się w Stambule, Lena wzięła wolne z pracy i próbowała się z nią zaprzyjaźnić, ale niestety nic z tego nie wyszło. Kurdyjska dziewczyna pozostała daleka i wyniosła, być może po prostu zagubiona w piwnicy wielkiego, trudnego do zrozumienia miasta. Z nikim nie rozmawiała i w końcu poprosiła, by odesłano ją do domu.